"Loopt het niet zoals gepland? Laat het los" - Mama Sarah

Sarah (32) is mama van Abel (7) en Jesse (9). Abel heeft sinds de geboorte een bindweefselziekte. Sarah is het gewoon om veel thuis te zijn voor de kinderen. Wat heeft zij door de ziekte van Abel geleerd over het gezinsleven in quarantaine, leven met angst voor ziekte en onderwijs op afstand?

Stopzetting behandeling door coronacrisis

Abel is 7 jaar oud en heeft een bindweefselziekte. De diagnose kwam zo’n 2 jaar geleden, maar blijkbaar heeft ze dit al heel haar leven. Als kleuter had ze vaak pijn in haar beentjes, was ze veel moe en sliep ze ook meer dan de andere kindjes. Toch konden de dokters moeilijk achterhalen hoe dit kwam. Er kwam eindelijk duidelijkheid bij de overgang van de kleuterklas naar het eerste leerjaar.

Wanneer ik denk aan de impact van corona op Abel haar gezondheid, ben ik toch wel bezorgd. Ze heeft minder weerstand dan een gezond kind. Als ze corona krijgt, moet ze sowieso naar het ziekenhuis. Abel zelf is eigenlijk niet bang om het virus te krijgen. Ze weet wat de risico’s zijn en dat ze goed moet oppassen en ze vertrouwt erop dat ik haar koste wat het kost ga beschermen. Ik praat altijd zo open mogelijk met mijn kinderen. Ze hebben het recht om zo veel mogelijk op de hoogte te zijn, ook van de coronacrisis. Ze weten dat ze mij alles kunnen vragen en zijn dan ook niet bang om (veel) vragen te stellen. Dat stelt hen uiteindelijk ook gerust. Ik merk dat mijn kinderen dan ook totaal niet in paniek zijn en dat komt volgens mij omdat ik hen de juiste informatie geef. 

Een ander groot probleem is dat de wekelijkse logopedie en kinesitherapie volledig is stopgezet door de coronamaatregelen. Abel heeft nu bijna een maand geen kine en ik merk dat haar lichaam achteruit gaat. Ze heeft zo veel pijn. Vorige week stond ze op en was ze niet in staat om te stappen. Haar heupen zaten niet meer juist. Dat durft allemaal wel eens verschuiven, want haar spieren zijn niet volledig ontwikkeld. Het is moeilijk om machteloos toe te kijken dat je kind niet van de trap kan stappen. Gelukkig hebben we een kinesist die ons bijstaat en bereikbaar is, ook al is de praktijk gesloten. We hebben filmpjes met oefeningen meegekregen voordat de praktijk sloot. Ik doe wat ik kan, maar dat is niet hetzelfde. Ik heb het daar heel moeilijk mee. Abel kan minder en zit meer in de rolstoel, puur door de pijn en dat kan ik echt geen plaats geven. Ik begrijp de maatregelen, maar het is jammer dat er vanuit de overheid niet meer hulp komt zodat belangrijke zaken toch kunnen doorgaan. Ik hoop dat mijn dochter snel de zorg krijgt die ze nodig heeft, want Abel heeft dat echt echt nodig.

Thuis met de kinderen

Ik werk parttime als tandartsassistent. Mijn werkuren heb ik zo kunnen regelen dat ik voor Abel kan zorgen. Voltijds gaan werken zou niet lukken, want ze heeft veel hulp nodig. Ook mijn ex-vrouw heeft flexibele uren en werkdagen. Beiden hebben we onze jobs goed kunnen afstemmen voor de zorg van onze dochter. Ik werk vooral als Abel bij de andere mama is en andersom. 

Nu heb ik het geluk of de pech dat ik niet mag gaan werken en thuis zit. Zo kan ik zorgen voor de kinderen en hen helpen met hun schoolwerk. Toch is de situatie naar eigen zeggen niet veel veranderd. Ik hoor vriendinnen praten over stress en dat ze niet goed weten wat ze moeten doen. Ikzelf daarentegen merk weinig verschil. Ik weet dat de situatie voor velen een grote aanpassing is, maar ik ben dat echt gewoon. Ik ben het gewoon om thuis te blijven en er te zijn voor mijn kinderen. Dat is altijd zo geweest. Ouders van een kindje met een beperking of een bepaalde problematiek zullen zich hier ook in herkennen. Je leeft automatisch al wat meer geïsoleerd. Dat voelt voor ons gewoon niet altijd zo. Wij hebben echt een vol leven. 

School in coronatijden

Abel zit in het 2de leerjaar. Sinds dit jaar volgt ze Bednet. De dag dat de overheid besliste om alle scholen te sluiten, kreeg ze van haar school, De Droomballon, een hele bundel huiswerk mee naar huis. Zo hadden alle leerlingen genoeg werkjes tot de paasvakantie. Het waren allemaal ‘magjes’. De school had meegegeven dat je moest maken wat haalbaar was voor je gezin. Er staat helemaal geen druk achter. 

De weken waar Abel en Jesse school op afstand hebben gevolgd, heb ik al een groot verschil gemerkt op vlak van motivatie. Abel staat in de ochtend op, zet haar achter haar Bednet-computer en begint voor school te werken. Met Jesse daarentegen is het eerder een hel. Hij snapt niet waarom hij moet werken voor school. Hij heeft een vakantiegevoel omdat hij thuis zit. Uiteindelijk doet hij wel wat er van hem gevraagd wordt, maar hij moet het toch eerst in vraag kunnen stellen. Dankzij Bednet heeft Abel wel een stapje voor op de rest. Ze is het gewoon om zo te werken. Bednet werkt wel vlotter. Normaal komt het blaadje uit de printer gerold en kan ze beginnen met werken. Nu moet ze veel zoeken, maar eens ze vertrokken is, lukt het haar wel.

Na de paasvakantie start de school met het plaatsen van online filmpjes op Google Classroom. Zo begint Abel binnenkort elke dag met een les wiskunde. Daarna kan ze haar wiskunde oefeningen maken op Bingle. De week erna krijgt Abel wiskunde en Nederlands en zo proberen ze de lessen op te bouwen. De juffen op school hebben voor elke klas ook een uur voorzien waar ze kunnen videochatten met de juf om meer uitleg te krijgen als dat nodig is. 

Ik denk dat de school een grote invloed heeft in hoeverre dat kinderen goed of slecht omgaan met onderwijs op afstand. Onze school weet de coronacrisis goed aan te pakken. Ze communiceren duidelijk naar de ouders en kinderen. Ze hebben de kinderen niet overladen met schoolwerk en houden tegelijk ook rekening met de gezinstoestand. We hebben niet te klagen, maar ik hoor van anderen dat het ook anders kan. Het is voor iedereen moeilijk. Laat kinderen leren wat ze echt moeten leren en voor de rest zien we wel, denk ik dan. Ik heb liever dat mijn kinderen de keuze krijgen om voor een iets minder belangrijk vak een opdracht te maken dan dat ze verplicht worden en hun motivatie verliezen. 

Tips voor ouders

  • Blijf rustig en bereid je goed voor. Ik doe veel voorbereidend werk in de ochtend als de kinderen nog slapen. Dan weet ik wat er allemaal moet gebeuren die dag en moet ik zelf niet beginnen zoeken. Ik zorg ervoor dat alles al klaar ligt. De schoolboeken liggen open op de juiste bladzijde enzovoort. Dan kunnen ze gewoon starten en hoeven ze zelf niet alles uit te zoeken. Als ze beginnen te rommelen verlies je kostbare tijd.
  • Als dat niet lukt is het ook gewoon zo. Je vastpinnen aan een steevaste planning werkt niet. Zie dag per dag hoe alles gaat. Gaat iets niet volgens je planning? Laat het wat los. Je kan niet alles perfect laten lopen.

Vriendschap

Abel heeft sinds kort een e-mailadres van de school. Normaal krijg je dat pas in het 3de leerjaar, maar door de coronacrisis heeft de school ervoor gezorgd dat elke leerling er een heeft. Nu kan ze op Google Hangouts bellen met haar vrienden. Die gesprekken duren niet lang en stellen niet zoveel voor. Ze zwieren wat naar elkaar en tonen dingen, maar toch heeft ze daar veel aan. Dat merkte ik ook als ze haar klasgenoten zag via Bednet. Haar klasgenoten bleven dan één voor één binnen tijdens de speeltijd om bij haar te zitten. Dan speelden ze spelletjes zoals 'Wie Is het?'. Ze mist die momentjes, net zoals ze haar vriendinnen mist. We hebben samen fotokaartjes van Bpost gemaakt en tekeningen voor hen. Ze heeft al tekeningen teruggekregen en ik vermoed dat er deze week ook wat fotokaartjes gaan toekomen. Die hangt ze allemaal op in haar kamer. Dat maakt haar echt echt blij. 

Sinds dit jaar heeft Abel het moeilijk. Ze merkt dat ze met door haar lichaam bepaalde zaken moet missen zoals leuke uitstapjes met school. Toch ziet ze overal het goede van in. Ze blijft altijd positief. Het is echt een sterke meid. We proberen haar te zeggen dat ze alles kan, ook al kan ze het niet lang. We blijven positief voor haar. We worden daarin goed ondersteund door onze familie, vrienden, school en artsen. Iedereen probeert zo veel mogelijk rekening te houden met haar. 

Als de scholen terug open gaan, wil ik eerst nog wat afwachten. Ik ga Abel de eerste weken nog niet naar school laten gaan. Ik wil eerst zien hoe alles verder verloopt. Bednet geeft ons de kans om haar thuis te houden en extra voorzichtig te zijn.